1- EHL-İ SÜNNET MEZHEBİ :

Müsbet düşünelim, müsbet söyleyelim, müsbet hareket edelim.

3- SÖZ FAYDA VERMEYİNCE NE DEMELİ ?

Biz bilemeyiz, bir şey diyemeyiz.

5- MESLEĞİMİZ:

Bu fakir askerde nefer, sivil hayatta hiç imiş; mesleği ise gariplik, miskinlik imiş.

6- ZAMANIMIZ:

Namaz içinde kıbleye teveccühün şart-ı dâim oluşu, arzın kürevî oluşuna delâlet eder.

10- DUÂNIN KABUL OLMAMASI:

Münâzaa tefrikayı, tefrika ise kuvvetten düşmeyi intâc eder.

12- RÜYÂ:

13- MEFÂHİRLERİMİZ:

Mefâhir-i Dîniyye’yi, mefâhir-i milliyyeyi ve vatanı muhafaza için ta’lîm- taallüm etmek, askerlik yapmak da lâzım.

 15- KAZA ve KADER KARŞISINDA EDEP:

Edep iktizâ eder ki, bir seyyie isâbet edince: hâzâ kazâuhû ve hâzâ hatâî ; bir hasene isâbet edince de: hâzâ kazâuhû ve hâzâ atâuhû demeli, kendimizde bir hüner görmemeli.

 16- MÎZAÇ BOZUKLUĞU:

İnamamak mîzaç bozukluğundan, tasdîk ve yakîn ise mîzaç dürüstlüğünden ileri gelir.Bunun için nifak erbâbı hakkında: fî kulûbihim maraz buyuruldu.

 17- TAHÂRET-İ KÂMİLE:

Tahâret-i kâmileye ulaşamamış kimse Kur’an’ın hakâikına muttalî olamaz.

18- GÜZEL AHLÂK:

 19- MESÂİL-İ DÎNİYYE:

Mesâil-i dîniyyenin usûlen olsun, furûan olsun hepsinin derin hüccetleri, bürhânları ve parlak felsefeleri vardır; basit gösterenler yanılıyorlar.

Ma’rifetullâhın neticesi ubûdiyyettir. Ubûdiyyetin neticesi ise duâdır. Bunun için Rasûlüllah (s.a.) Efendimiz: ed-Duâü muhhu’l-ibâde “Duâ ibâdetin iliğidir” buyurdular.

 21- NÜBÜVVET-RİSÂLET-VELÂYET:

 23- KULAKTAN ÂLİM OLMAK:

Sohbet-i Nebeviyye berekâtıyla o ümmî kavim kulaktan âlim oldular; Nûr-u Nübüvvet’le sıvarıldılar.

 24- İŞTİYAK SÖZÜ:

Demler o demler; zaman o zaman idi!..

25- EN YÜKSEK MAKAM:

Ubûdiyyet, en yüksek makamdır. Sahtekârlar, decâcile ve kezzâbûn, ubûdiyyet konusunda enbiyâya ve evliyâya ulaşamazlar.

26- BU ÜMMET:

27- RİYÂ:

Riyâdan kurtulmak çok zordur Riyâdan ancak her şeyde rızây-ı ilâhîyi gözeterek kurtulunur.

Kur’an’ın irşâdından, Ehâdîs-i Nebeviyye’nin irşâdından, ulemânın irşâdından başka çâre yoktur.

31-KUR’AN’I ANLAMAK:

Kendi bildiğimize Kur’an’dan ve Hadis’den mânâ çıkaramayız; onunla amel edemeyiz. Ancak ulemânın kâide-i mukarreresi altında mânâ istihrâc edip, ona göre amel etmeliyiz.

32- GÜNAHLARDAN TEVBE:

Her olur olmaz şeyden mesele çıkarmamalı. Pişkinlik göstermek lâzım; müdârâ etmek lâzım. Bu da şerri def için olur.

34- MÜDÂRÂ ve MÜDÂHENE:

İnsan, niyeti sebebiyle, yapamadığı bir şeyden bile sevap kazanır. Rasûlullah Efendimiz (s.a.): Niyyetü’l-mü’mini hayrun min amelihî,“Mü’minin niyeti amelinden hayırlıdır” buyuruyor.

38- BÜYÜK GÜNAHLARDAN KAÇINMAK:

İnsan kebâirden kaçarsa farz işlemiş gibi defter-i a’mâline sevap yazılır.

39- CENNETİN AŞKI!..

40-MA’RİFET-İ ÎMÂNİYYE:

Ma’rifet-i îmâniyye öyle bir çekirdektir ki, en sonunda rü’yet-i cemâl gibi kutsî bir meyve semere veriyor.

41-TEKRARIN GÜZELLİĞİ:

Aynı mevzuları tekrar tekrar söylüyorum ama tekrara da ihtiyaç var.

42-ŞİÎLERE ZIT OLMAK:

a)- Kur’an’a bakarak okumak. b)- Berrak suya bakmak c)- Yeşile bakmak d)- İsmid kullanmak (göze sürme olarak çekmek).

45-DERECÂT- DEREKÂT:

Cennette derecât; cehennemde derekât vardır.

46-AHD-İ MÎSÂK:

Âdem (a.s.)’ın sulbünden ihrâc edilen cüz’ü lâ yetecezzâ halindeki zerreler bütün küre-i arzı istilâ etmişti. Her bir rûh kendi zerresiyle birleşti. Rabbimiz bu halde onlara “Elestü bi- Rabbiküm” diye hitapta bulundu. Bütün ruhlar “Kaalû belâ” (Evet Sen bizim Rabbimizsin) cevabını verdiler. Münâfık ve kâfirler dahi “Belâ” demekten başka kendilerinde mecal bulamadılar.

Elest bezmindeki o zerrecikler sonradan vakti gelince dünyaya gelen her çocuğun kalbine tevdî ediliyor.

47- HAREKET ve SÜKÛN:

Cinnîler gazaplıdırlar, kibirlidirler. Çocuk gibi haylazdırlar. Eğlenmekten hoşlanırlar. Ne dedikleri pek anlaşılmaz.

49- ÂLEMLER:

Ruh, âlem-i emirdendir. Ruh, vücuttan kısmen tedbîrini keserse uyku hâsıl olur. Tamamen tedbîrini keserse ölüm vâki’ olur.

51- MELEKÛT:

Kıyâmetin kopması, Rabbimizin “Kayyûm” isminden mededin kesilivermesi ile vukû’ bulacaktır.

54- İZDİVAÇ KANUNU:

Kânûn-u izdivâç her şeyde cârîdir. Kânûn-u izdivâca tekâmül de dahildir.

56- EHL-İ SÜNNET ULEMÂSI:

Ehl-i Sünnet, leben-i hâlis gibidir. Ehl-i Sünnet ulemâsı, ifrâta ve tefrîte dalmadılar. Îtikadda bâtıl mezhep olanlar, duhûl-ü evvelîn ile cennete giremezler. Onlara şefaat de yoktur.

57- HAREKET:

Güneşin hareketinden harâret; harâretinden de câzibe hâsıl oluyor. Güneş, câzibesi ile yıldızları tutuyor. Kamer, Cenâb-ı Hakk’ın “Mübîn” isminin mazharıdır. 28 menzili bir ayda dolaşıyor.

“Hacı, terazi tutmaz” diye bir şey yoktur. Adaletle, hakkıyla terazi tutabilir.

59- ÖLÜ KALPLER:

Kalpler Kur’an’la hayat bulduğu için, Kur’an’ın bir ismi de “Rûh”’dur. Kur’an’ın hakâikını fehmeden kalp, hayattardır. Kur’an’ın hakâikını fehimden gafil kalpler, ölüdür.

61-SEYR-İ İLİM:

Seyr-i ilim Kur’an’la başlar; yine Kur’an’la nihayet bulur. Kur’an’ın meânî-i adîdesi vardır. Hakâikı, bitmeyen, tükenmeyen deniz dalgaları gibidir.

62- ALLAH KORKUSUNUN MENBAI:

İlim, ma’rifet ziyadeleştikçe haşyetullah da ziyadeleşecek.

63- ÇÜRÜMEYEN CESED:

“Ehl-i Sünnetim” dediği halde mühim bir müfessir, lillezîne ahsenû’l-husnâ ve ziyâde âyetindeki “ziyâde” kelimesini ilk tevcih olarak: vemâ yezîdühüm ale’l-mesûbeti tefaddulen diye tefsir ediyor!...

71- BENİM MEZHEBİMDE:

Âyette: Lâ tüdrikühû’l-ebsâr buyurulmuş. Benim mezhebimde ise şöyledir: ve fî mezhebî: Lâ tüdrikühû’l-ebsâr ve sâiru kuvâ’l-insân hakîkate künhi zâtihî ve sıfâtihî ve esmâihî teâlâ.

72- GÜNÜ GELİNCE HAKİKATLARIN ZUHÛRU:

Hakikatler mahcûb değil, muhtecibtir. Zamanı gelince o hakikat, üzerindeki peçeyi atıverir.

74- HAREMEYN-İ ŞERÎFEYN:

Medîne, “Harem-i Rasûl”, Kâbe de “Haremullah”’dır.

75- RASÛLULLAH’A MUHABBET:

Kemâl-i îman, Rasûlullah (s.a.)’a muhabbetle hasıl olur. Muhabbetullahın alâmeti de Rasûl-ü Ekrem’e itaattir.

76- NAMAZ KILAN ve TAVÂF EDEN:

Kadınların

Günümüzdeki

Durumu